Tüm Güzelliklerin Mezarlığı Yüreğim

Eksilir insan avuç avuç, damla damla, hüzün hüzün eksilir. Kimi zaman ansızın gelen hayat sillesiyle, kimi zaman inandıklarının yüz çevirişiyle eksilir... Gülüp geçmeye alışır yüzün her ne varsa. Güçlü durmaya çalışır, çalıştıkça daha çok yıpranırsın aslında. Ellerini kaldırıp teslim oluyorum diyemezsin. Yaşamak öyle rezilce bir tutkudur ki ne acılarından vazgeçebilirsin ne nefes alışlarından. Tutunacak bir dal ararsın çoğu zaman nereye uzansan, ya dal yok oluverir ya da kırılır en sağlam göründüğü anda. İnsan alışır zamanla acılarla yaşamaya, sahte gülümsemeleri yüzüne yakıştırmaya...

        Saatin işledikçe yüreğinden bir bir düşer, gözlerinden süzülenlerle birlikte tüm yaşanmışlıkların. Sonra aşk kırıntılarınla kalırsın bir Teoman şarkısında. Yüzüne bakanlar huzuru, güveni, özveri ve gücü görürken sen harabelerinde gezinirsin zihninde ellerin ceplerinde, gözlerinde toprağı doyuracak damlalarla. İnsanlar ne desen geçer ne olacak derler saplanır kalır bir yerlere hiç geçmez. Onlar sadece bir güzel söze hoş bir edayı seni var sanırlar. Toprağım her ne kadar da bir bahar ayının çiçekli kırları olsa da bir kere öldüm artık sadece mezarımın süsleri o çiçekler. Onlar yalnızca gördüklerini şenlik sanırlar. Bilmezler ki tüm güzelliklerin mezarlığı yüreğim... 

Düşünceni Paylaş